Na 2 miskramen en veel verdriet en onzekerheid en 3 keer zwanger zijn in één jaar tijd, begonnen op 25 mei om 21 uur in de avond de weeën van de bevalling van onze zoon. Omdat dit voor mij de eerste ervaring was, dacht ik; oh dit is wel te doen. Niet wetende dat de bevalling van begin tot eind 30 uur zou duren. Na 6 uur wachten was de ontsluiting niet veel veranderd; ik ging van 3 centimeter naar 4 centimeter. Ik hield de moed erin en na geen verandering besloten we om de vliezen te breken. In de middag werden de weeën heftiger en ik had mega veel pijn in mijn rug. Van douchen en merendeels staan werd de pijn iets lichter. Naast dat de verloskundige mij enorm goed heeft geholpen met de weeën wegpuffen en mijn man zijn best deed om mij bij te staan, zag ik het steeds minder positief in om thuis te kunnen bevallen. In de middag op 26 mei bespraken we de opties die ik had in verband met de pijn. Ik besloot geduld te hebben tot ik natuurlijk en thuis kon bevallen. Hetgeen dat mij op de been hield was de rust die ik ervaarde vanbinnen; dat ik mocht vertrouwen op de verloskundige. Ik vond het uiterst prettig dat ze overdag en de avond non-stop bij ons thuis is gebleven.