Om 01:00 uur gingen we naar bed. Toen ik in bed ging liggen, lag ik direct niet lekker. Naar, dan maar even lopen! En het gevoel ging weer weg. Na 10 minuten kwam het weer terug. Bah! Weer lopen. Zouden dit nog steeds die voorweeën zijn of is dit serieus? Mijn vriend werd regelmatig wakker en vroeg of het toch wel zover was. ‘Nee joh, ben je gek. Duurt nog hartstikke lang dit. Ga maar verder slapen.’ Waar hij de slaap pakte, werd hij voor mij steeds meer ongrijpbaar. Ik wist dat ik die nacht niet meer ging slapen. Zo ging de nacht best wel snel voorbij. Het werd niet erger, ook niet minder. Om 04:30 kwam er ineens verandering in. Ik kreeg weer een wee en wilde mijn rondje lopen. Op de gang viel er opeens een plas: mijn vliezen waren gebroken. Maar op dat moment wisten we niet zeker of het wel vruchtwater was. We hebben er naar gekeken, het geroken en een foto gemaakt. Daarna waren we er wel over uit dat het vruchtwater was :-). Op dat moment lachten we er samen nog erg om! Dat lachen verging mij snel want vrij snel waren de weeën wel echt serieus heftig. Het lopen was niet meer zo fijn en ik kon maar moeilijk een fijne positie vinden. Om 05:30 kon ik gelukkig de verloskundige bellen omdat ik direct om de 3/4 minuten weeën had. Nicolette zou er om 06:30 zijn. Ze gaf aan dat ik onder de douche kon springen, maar dit vond ik niet prettig. Ik was er snel weer uit. Toen Nicolette aankwam, was het steeds wat zwaarder geworden. Ik had rug- en buikweeën dus eigenlijk was geen enkele positie fijn om deze op te vangen. Ik had een heel mooi bevalplan gemaakt n.a.v. Een boek die ik had gelezen. Zo wilde ik niet weten hoeveel cm ontsluiting ik had om mijzelf niet te ontmoedigen. Daar was ik toch echt veel te nieuwsgierig voor! Na het toucheren, kwam ik dus snel op deze zelfgemaakte afspraak terug en wilde ik het weten. 2 centimeter. Poe, dat viel toch wel even tegen. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik probeerde nog wat weeën op te vangen maar doordat ik tijdens de rustmoment heel misselijk was en hier ook veel energie aan kwijt raakte, was dit steeds moeilijker. ‘Waar denk je aan?’ Vroeg Nicolette. Toch wel aan die ruggenprik, die ik echt wilde vermijden. Ik wilde ècht geen ruggenprik. Als een bevalling standaard gepaard zou gaan met een ruggenprik, zou ik doodsangsten uitslaan voor die ruggenprik, niet voor de bevalling. Maar toch dacht ik er aan. In mijn plan had ik aangegeven dat ik er 3 keer over moest beginnen, voordat er stappen werden ondernomen. Nicolette liet het op dat moment dus ook. Later vroeg zei weer: ‘waar denk je aan?’ Echt die ruggenprik. Ik wil toch wel die ruggenprik. Nicolette ging bellen. Helaas had ik de pech dat het Ter Gooi vol zat en ik wilde ècht niet 1,5 uur wachten op een plekje die er misschien niet zou zijn. Gelukkig was er wel plek in het AMC!