Mijn tweede bevalling was in zoverre anders dat ik ingeleid werd op de uitgerekende datum; precies met 40 weken zwangerschap. Ik werd ingeleid vanwege zwangerschapsdiabetes. Om 8 uur ’s ochtends kwam ik aan in het ziekenhuis. Ik ben er zelf nog heen gereden zodat ik de spanning met het autorijden kon afleiden. Om 9 uur zat het infuus erin en werden de vliezen gebroken. Er gebeurde de eerste uren weinig. Ik heb toen een filmpje gekeken op de iPad. Om 12 uur kregen we lunch en toen ging mijn man even een luchtje scheppen. Hij was de kamer nog niet uit of de weeën-storm begon. Dat was om 13 uur. Na een uurtje voelde ik al persweeën en moest ik de stagiair aan mijn bed ervan overtuigen een verloskundige te halen, maar er was niemand. Mijn man is de gang op gerend om iemand te zoeken. Uiteindelijk kwam de baliemedewerker binnen in haar spijkerbroek met hoge laarzen en rolde de spullen naar hun plek en net toen ik al voelde dat ik het niet meer tegen kon houden kwam er toch nog een verloskundige onze dochter opvangen om 14.35u. Mijn man stond al klaar mocht er echt niemand te vinden zijn. De verloskundige had als excuus dat zij al met een bevalling bezig was en de andere verloskundige van het ziekenhuis werd opgehouden. Deze gebeurtenis heeft wel indruk op mij gemaakt. Van een heel ontspannen begin naar een snelle climax vol spanning. Terwijl je in een ziekenhuis juist denkt dat er altijd iemand in de buurt is. Maar met 2 snelle bevallingen heb ik niets te klagen!