Om 14.45u besloot ik dat ik dit niet meer vol zou houden en vroeg ik of Jasmine nog een keer wilde controleren of de ontsluiting opgeschoten was. Helaas had ik pas 4 centimeter. We besloten wel dat Jasmine de vliezen zou breken in de hoop dat het wat sneller zou gaan. Dat deed ze. Het vruchtwater was helder vermengd met een beetje bloed. Nu wist ik zeker dat ik je vandaag nog in mijn armen zou houden. Toch besloot ik, omdat ik de pijn nauwelijks meer kon opvangen en er zelfs bij schreeuwde, dat ik een ruggenprik wilde. Dan maar geen thuisbevalling. Het kon immers nog tot laat duren en ik hield dit niet vol. In verband met de coronacrisis plaatste Tergooi geen ruggenprikken. Jasmine moest toen andere ziekenhuizen bellen om te kijken of ze dit daar wel deden en of ze plek hadden. Het Meander was vol. Vervolgens belde ze het AMC; hier was gelukkig plek én plaatsten ze wel ruggenprikken. Dus daar gingen we heen. Door al het gebel was het inmiddels 15.30u toen we van huis weggingen. In de autorit, die een minuut of 20-25 duurde, had mama wel 15 weeën. De autorit was erg zwaar en de weeën leken wel steeds pijnlijker te worden. Het idee dat ik pas 4 centimeter had, gaf me paniek. Rond 16.00u waren we in het AMC. We mochten via de ingang van de eerste hulp naar binnen. Daar stond een hele vriendelijke portier. Die zag me in de rolstoel de weeën wegblazen en schreeuwen en hij besloot ons binnendoor naar de verloskamers te loodsen. De portier dacht geloof ik dat ik ter plekke zou gaan bevallen, dus hij begon steeds sneller te lopen. Dat was best grappig. Om 16.10u waren we op de verloskamers. Aldaar moest mama eerst aan het CTG om zeker te weten dat jij helemaal in goede gezondheid was voordat ik de ruggenprik kon krijgen. Omdat de weeën zo heftig waren, vroeg ik of Jasmine nog een keer wilde voelen hoever de ontsluiting nu was. Om 16.30u bleek dat ik bijna 10 centimeter had! Dat was echt heel erg snel gegaan. Geen wonder dat de weeën zó pijnlijk waren en zó vaak kwamen. Omdat ik al bijna mocht gaan persen, kon ik geen ruggenprik meer krijgen. Dat vond ik op dat moment echt een teleurstelling, maar was natuurlijk heel goed nieuws! Om 16.45u had ik persdrang en mocht ik beginnen met persen. We begonnen met persen op de baarkruk. Papa zat achter me en ik leunde in zijn armen. De persweeën waren iets minder pijnlijk dan de ontsluitingsweeën, maar ik vond het toch hard werken. Ik moest mentaal echt de knop omzetten en door de pijn heen duwen. Jouw hartslag bleef de hele tijd mooi stabiel. Ik maakte me om jou totaal geen zorgen. Ik voelde dat wij dit samen gingen doen en dat jij kerngezond zou zijn. Om 17.15u stelde Jasmine voor om op bed verder te persen. Ik zat op handen en knieën op bed en perste elke wee zo hard als ik kon om jou naar beneden te duwen. Ik was alleen maar bezig mezelf te motiveren om door de pijn heen te duwen; dat was immers de enige manier om jou geboren te laten worden. Dat lukte ook steeds beter. Tijdens de wee vroeg ik of papa heel hard op mijn onderrug wilde duwen, dat hielp iets tegen de pijn. 17.50u Jasmine garandeerde me dat jouw hoofdje echt dieper kwam en stelde voor weer op de baarkruk te komen. Dat deden we. Ik voelde met mijn eigen handen jouw hoofdje in mij. Ik wist dat het niet lang meer zou duren, maar dat ik nog wel even heel hard mijn best zou moeten doen. Ook kon ik op de spiegel meekijken en zag ik een klein stukje van jouw hoofdje met een klein beetje haar. Dat motiveerde enorm. Om 18.03u met een laatste perswee werd jij geboren. Wat een onbeschrijflijk gevoel. Mama kon alleen maar huilen en was zó trots dat het ons gelukt was. De navelstreng zat één keer losjes om je nekje. Je werd met open ogen geboren en werd meteen in mama’s armen gelegd. Het duurde eventjes voordat je huilde, maar je deed het direct al zo goed. We wisten niet of je een jongen of meisje zou zijn, hoewel ik al de hele zwangerschap zo sterk het gevoel had dat je een jongen was. We mochten kijken: je was een jongen. Meteen zoveel liefde. Ik zat in papa’s armen, jij lag in mijn armen. Ik kon me niet gelukkiger voelen. Ik kan achteraf met heel veel trots zeggen dat dit het mooiste is wat ik ooit mee heb gemaakt. Voor mij zijn alle clichés waar. Het is oer. Het is puur. Het is rauw. Het is heftig. Het is natuur. Wij vrouwen kunnen dit. Durf erop te vertrouwen.