De dienst van de invalkracht zat erop. Ze werd overgenomen door Nicolette! Ik heb 7 uurtjes in mijn eigen bubbel aan het bed staan wiegen, om de pijn te onderdrukken. Op een gegeven moment kon ik niet meer staan en ben ik gaan liggen op bed. Vanaf dat moment is alles heel snel gegaan. Ik werd door mijn man heel goed begeleid en gesteund. Ik probeerde in mijn eigen bubbel te blijven en zachtjes te puffen. Als de weeën heftiger werden, raakte ik het ritme kwijt en mijn man zorgde ervoor dat ik weer in m’n bubbel kwam. Proberen rustig te blijven en goed te ademen was voor mij ontzettend fijn. Ik raakte daardoor niet in paniek en ik hoefde niet te huilen. Dat kost alleen maar energie! Ik zat al vrij snel op 9 centimeter ontsluiting en al kort daarna op 10 centimeter. Het is heel raar, maar op een gegeven moment voelde ik persweeën opkomen. Zelf vond ik dat heel prettig, want dan kun je tenminste wat doen. Gewone weeën kun je alleen puur opvangen. Ik mocht persen en in het begin leek het goed te gaan, maar al snel kwamen ze erachter dat de hartslag van de baby tijdens de weeën omlaag ging. Nu was 1x niet erg, maar dit gebeurde vaker. Uit voorzorg is de ambulance gebeld en die stonden al vrij snel aan het bed, om mij eventueel mee te nemen. Ik wilde zo graag thuis bevallen, dus hebben ze een knip gezet en heb ik keihard doorgewerkt door heel hard te persen. Dit werkte goed, want binnen 7 weeën werd ons wondertje geboren. Toen bleek dat de navelstreng 2x om haar nekje zat en daardoor de hartslag omlaag ging. Dit werd snel losgemaakt en al snel lag ons wondertje op mijn borst. (06-09-2020, 08.54 uur en 3520 gram en 52 cm)