De weeën volgen elkaar inmiddels wat sneller op en we besluiten de verloskundige te bellen. Nicolette neemt op, ze vraagt hoe het gaat en hoelang we bezig zijn. Mijn tijdsbesef is volledig weg en ik heb het gevoel dat we ongeveer anderhalf uur bezig zijn. Als ze zegt dat ze eraan komt en er rond 23:45 is besef ik dat het al veel langer duurt. Een goed teken, de tijd gaat snel en we doen het goed samen. Ook vraagt ze of Dorine mee mag. Zij was bij onze twee laatste controles en het voelt goed. Raúl heeft in de tussentijd wat kaarsjes aangestoken, het licht gedempt en fijne pianomuziek opgezet. Een relaxte sfeer, precies zoals ik dat graag wil. Ik voel me goed, rustig. Ik sluit de TENS aan op m’n onderrug. Bij elke wee zet ik ‘m iets hoger, het verplaatst de pijn en voelt fijn. Een half uur later komt Nicolette binnen, iets later ook Dorine. Nadat ik een wee weg puf vraagt Nicolette of ik op bed wil komen liggen. Dorine toucheert als eerste. Ik hoor een paar medische termen voorbij komen tot Dorine zegt: 7 cm. Nicolette checkt het ook en zegt kort daarna: ‘we gaan je heel blij maken, je hebt inderdaad 7 cm ontsluiting’. Jeetje, dat is snel gegaan! Terwijl ze de gang op lopen om spullen te pakken stuur ik nog snel m’n zus een audioboodschap met het goede nieuws. Achteraf heel leuk om terug te luisteren. Alle spullen worden klaar gelegd en de kraamhulp wordt gebeld. Ongeveer een uur later vraagt Nicolette of ik weer op bed kan komen liggen zodat ze kan kijken hoe het gaat. Nog steeds 7 cm… Nicolette geeft aan m’n vliezen te kunnen breken als ik dat wil. We wachten het nog even af. De eerste centimeters zijn zo snel gegaan dat we met het breken van m’n vliezen best nog even kunnen wachten. Ik ga weer terug op de CUB om de weeën op te vangen. Die worden steeds heftiger. Raúl masseert m’n rug, de kerstboom die we van Annette leerde tijdens de cursus voelt fijn. Ik focus op m’n ademhaling en in gedachten hoor ik m’n zus zeggen: ‘handen open en kaken van het slot.’ Fijne tip! Na weer wat weeën en een keer plassen ga ik weer op bed liggen om te kijken hoever we zijn. Nog steeds 7/8 cm… Ik voel een lichte teleurstelling maar probeer er niet te lang bij stil te staan. Nicolette en Dorine blijven me aanmoedigen en zeggen hoe goed we het doen. Dat doet me goed en geeft me nog meer vertrouwen. Ook zegt Nicolette dat er een stuk gaat komen dat ik niet meer kan en wil, zo heftig. Ik vind het fijn dat ze zo eerlijk en duidelijk is. Even later komen we bij dat stuk. M’n lichaam maakt bewegingen waar ik soms de controle niet meer over heb en ik probeer de weeën weg te zuchten, puffen of kreunen. Het voelt zo zwaar aan de onderkant. Nicolette adviseert me op handen en voeten te komen zitten om het laatste randje weg te krijgen. Ik wil zo graag gaan persen en voel een enorme druk.