Vanaf week 37 had ik zeer regelmatig harde buiken en wat bloedverlies. Steeds werd ik iedere ochtend lichtelijk teleurgesteld wakker als er niets was gebeurd die nacht. Op de dag van de bevalling heb ik verloskundige Nicolette gebeld en mocht ik om 12.00u langs komen voor een controle en aansluitend een voetreflexmassage. Van de massage ontspande ik totaal. Ik ben naar huis gegaan en heb ongeveer 1,5 uur geslapen. Op een gegeven moment later die middag dacht ik te merken dat ik regelmatig harde buiken had. Ik pakte mijn telefoon erbij en opende mijn weeën-timer-app. Tussen het eerste en het tweede moment zaten 7 minuten. Ik dacht: yes, hier is wat gaande. Ik wist nu het is echt begonnen. Nicolette kwam aan en heeft mij boven in de slaapkamer gecontroleerd. Ze voelde 5 a 6 cm ontsluiting en zei dat het tijd was om te gaan. OMG. Het ging gebeuren. Ik was vooral blij en opgelucht. No more waiting. We maakten ons klaar om naar het ziekenhuis te gaan. De kamer in het ziekenhuis met het bad was ruim en voelde prettig aan. Mijn man had een draagbare box gekocht en zette de ontspannende muziek aan die ik eerder die dag tijdens de voetreflexmassage hoorde. Het bad liep vol, en ik ving de weeën lopend en hangend op. Helaas bleek het bad te ontspannen en namen de weeën weer af. Ik wilde onder de douche en wat rondlopen. Na een tijd onder de douche te hebben gestaan luisterden we naar het hartje en ik werd gecontroleerd. Nicolette vertelde dat ik 7 a 8 centimeter ontsluiting had en de vliezen werden doorgeprikt. Na ongeveer een uur blijkt dat ik nog steeds 7 centimeter ontsluiting heb. Het valt me tegen. Na meer dan een uur pijnlijke weeën, geen vooruitgang. Niet weer een langdurende bevalling, dacht ik. Ik ga weer onder de douche. Ik merk dat ik in mijn hoofd zit. Ik denk alleen, niet weer. Ik weet niet waar en hoe ik het zoeken moet. Ik vertel Nicolette dat ik vastzit. Ik vertel haar dat ik niet geloof dat dit nog goed gaat komen, dat het me terugneemt naar de bevalling van mijn eerste. Zij spreekt mij motiverend toe. Legt uit dat er vooruitgang is in de ontsluiting en dat ik mij niet alleen moet vasthouden aan het aantal centimeters. Er moet namelijk veel meer gebeuren en zij voelde vooruitgang.