Vanaf dat moment, rond 17.00 uur worden we weeën heel heftig. Het bad loopt inmiddels verder vol, ik vang de weeën op het kastje in de woonkamer op, afgewisseld met de bal. Het zijn erg heftige weeën en ik moet mij echt focussen en rustig proberen te blijven.
Het bad is nog niet vol en is nog te heet, als het uiteindelijk 38 graden is, om 17.15 uur kan ik erin, maar het voelt zo bloedheet aan, dat mijn voeten er nauwelijks in kunnen. Ik ga op de rand zitten en daarna met mijn billen op het zitje. Als Maaike arriveert, voelt ze meteen in het bad en geeft ze aan dat het wel erg heet is, waarschijnlijk klopt de badthermometer niet. Gelijk doen we er koud water bij. Dat geeft verlichting, want ik heb een knalrood hoofd en het bad is niet echt prettig zo warm. Met een vaatdoekje koel ik mijn voorhoofd en na een tijdje kan ik er dan echt in. Met mijn armen over het bad heen puf ik de weeën weg. Daarna ga ik liggen in het bad en klem ik mij vast aan de zijkant. Thomas zit achter mij (niet in het bad), Maaike aan de zijkant, ik heb haar hand stevig vast. Op een gegeven moment krijg ik persdrang. Maaike vraagt Thomas aan de voorkant van het bad te gaan zitten, zodat hij straks de baby aan kan pakken. Maar ik wil per se dat hij achter mij blijft zitten, waarop ze aangeeft dat ik dan de baby straks zelf ga aanpakken. Maaike is inmiddels aan de voorkant van het bad gaan zitten en Marlinka (partusassistente) neemt haar plek over. Ik knijp haar tijdens de weeën heel hard in haar handen. Zowel Maaike als Marlinka spreken mij toe, je kan het, je doet het goed, waarop ik zeg; ik kan niet meer, waarop Maaike weer zegt; je kan het wel, waarop ik antwoord; ik kan het wel! Dit is zo fijn, deze mentale ondersteuning heb ik zo nodig nu.
Als ik persdrang krijg is het best lastig om de juiste houding aan te nemen. Ik wil mijn benen niet optrekken, omdat ik denk aan mijn zwangerschapscursus waarbij je juist je knieën bij elkaar zou moeten houden. Alleen lukt op deze manier niet om kracht te zetten en heb het gevoel dat ik moet poepen. Maar juist daar moet ik heen persen. Na een tijdje klooien denk ik, ze moet er nu uit. Om 18 uur start ik actief met persen. Tijdens de hele bevalling heb ik bewust contact gehouden met mijn dochter. Ik stel haar in mijn gedachten tot rust, spreek haar lieve woorden toe en laat weten dat we dit samen doen. Ik denk haar letterlijk naar beneden. Ik voel dat het persen niet te lang moet duren, want ik ben moe. Met al mijn kracht pers ik haar naar onderen toe.
En dan om 18.13 uur is ze er, ik zie haar zou uit mij glijden en pak haar meteen aan. Instinctief leg ik haar meteen op de borst en besef mij dan ook meteen dat ik haar niet meer terug onder water kan houden. Dat spreek ik ook uit en ja dat klopt, nu kan ze niet meer onder water. Snel legt de verloskundige er doeken overheen en zo komt Merel heel rustig ter wereld.
Na een tijdje in het bad te liggen ga ik om 18.20 uur uit bad, de navelstreng zit gewoon nog vast en de placenta zit nog in mijn buik. We verschuiven naar het matras op de grond, daar heb ik alle tijd om met mijn dochter te knuffelen. Wat een bijzonder moment, haar heldere open ogen, haar gave lijfje. Dan vraag Maaike hoe ze heet. We twijfelden nog steeds tussen drie namen, maar als ik naar haar kijk is het duidelijk; Merel, zeg ik wat met een licht vraagteken naar Thomas. Ja, knikt hij inderdaad dat dacht ik ook, Merel. Merel zoekt op eigen kracht mijn borst, wat een mooi moment! En drinkt er een best krachtig aan. Al vrij vlot, om 18.30 uur komt de placenta, een klein beetje persen en hij is er. Dit ervaar ik helemaal niet als naar, hij is er eigenlijk zo. De placenta gaat in een teiltje, de navelstreng blijft gewoon nog vast zitten, zoals ik dat graag zou willen.
Als we in alle rust op het matras hebben gelegen, geknuffeld en contact hebben gemaakt, verplaatsen we na een tijdje naar de bank. De placenta zit nog steeds in het teiltje, Merel zit er nog aan vast. Dit moet dus even met beleid gebeuren, maar dit gaat wel prima. Ik kan dan rechtop op de bank zitten en dat is heel fijn. Maaike doet op haar gemak alle controles bij Merel en dat ziet er allemaal goed uit. Thomas neemt daarna ook uitgebreid de tijd om met Merel te knuffelen en praten. Ze is ontzettend rustig, wat mooi en bijzonder om ze zo samen te zien. En om 19.38 uur dan is het tijd om de navelstreng door te branden. Dit wilde we graag doen, maar de verloskundige hebben hier geen ervaring mee en zijn wat terughoudend. Marlinka en Thomas zijn volhardend en geven aan dat we het gewoon gaan doen. Mijn maakt het niet zoveel uit, ik ben zo blij dat Merel er is.
We pakken het bakje dat Thomas speciaal heeft aangepast en de bijenwas kaarsen van mamma uit Frankrijk. Thomas maakt snel het hitteschildje (karton met alufolie) wat kleiner, want ik had het veel te groot gemaakt. En dan kan ons ritueel beginnen. Merel wordt in alle rust gescheiden van haar huisje. De plek waar ze 9 maanden veilig in heeft gewoond. Het doorbranden duurt ruim 8 minuten. Bijzonder om hier zo bij stil te staan, een wens voor haar uit te spreken. Marlinka neemt alles op met mijn mobiel, het ruikt een beetje naar haardvuur.
Na acht minuten ben je dan echt los mij, mijn lieve Merel, niet meer verbonden met de placenta, niet meer verbonden met het huisje waar je 9 maanden zo fijn hebt gezeten en dat met mij verbonden was. Vervolgens knipt Thomas de navelstreng korter af, want met het afbranden is er wel een erg lange streng overgebleven. Maaike doet de Cordring eromheen.
We bekijken de placenta en dat ziet er allemaal goed uit. Vervolgens gaat Maaike weg en helpt Marlinka ons op gang met alles. Ondertussen komen pap en mam om 20.15 uur met Pim en Anne. Ik ben dan al boven onder de douche en ga vervolgens in bed. Wat bijzonder om hun blije en nieuwsgierige stemmetjes te horen als ze de woonkamer binnen stappen. Wat een rijkdom, wat een geluk, wat een zegen. Drie gezonde kinderen!
Marlinka legt ons wat belangrijke zaken uit zodat Merel straks in haar wiegje kan slapen en we de nacht in kunnen. Veel dingen zijn we na 3,5 jaar toch weer vergeten.
Wat een mooie bevalling, precies zoals ik gewenst had. Wat fijn dat de dames van de verloskundige praktijk zo open stonden voor mijn wensen, zoals het doorbranden van de navelstreng, waar ze zelf niet bekend mee waren.
