Nou, dat ging toch even anders. Na 5 uur weeën die toch best ‘hevig’ waren, bleek ik nog steeds op 2 centimeter te zitten. Met de stem van Annette in mijn achterhoofd: “1 centimeter per uur”, besloot ik al mijn voornemens los te laten. Ik zag het niet zitten om nog minimaal 8 uur te moeten puffen en dan nog te moeten persen. Ik wilde een ruggenprik. Omdat ik verhalen kende waarin het zetten van een ruggenprik soms best een tijd op zich liet wachten, vroeg ik er vast om (al was ik voor de bevalling een beetje bang voor deze prik). 10 minuten later werd ik opgehaald en nog eens 10 minuten later lag ik verdoofd en al weer op de verloskamer. Wat een opluchting. De prik viel enorm mee. Tijdens een wee gaven de artsen mij de ruimte om deze eerst op te vangen voordat ze verder gingen met de prik en ik verbaasde mij erover hoe snel ik weer een beetje ‘mijzelf’ werd na de prik. Door de ruggenprik kon ik ontspannen en af en toe zelfs wegdutten. Om 17.00u werd het avondeten gebracht en kwam de wissel van de wacht. De verloskundige die avonddienst had, kwam zich samen met een verpleegkundige even voorstellen. Zij zouden immers ergens die avond / nacht mijn bevalling gaan begeleiden. Omdat het al even geleden was dat mijn ontsluiting was gecheckt, deed zij dit maar meteen. Wat bleek? Ik had volledige ontsluiting, een verweekte baarmoedermond en mocht zelfs gaan persen! Huh? Dit was even schakelen! Tussen het zetten van de ruggenprik en het mogen persen, zat maar 2,5 uur. Waar het eerst heel lang leek te duren, ging mijn bevalling nu ineens heel snel. De ruggenprik werd uitgezet en met begeleiding van de verloskundige wist ik, ondanks het verminderde gevoel, goed te persen. Vlak voor het einde ben ik ingeknipt. De verloskundige heeft mij hier tijdens het persen in meegenomen en op voorbereid. Dit viel mij alles mee. Na 45 minuten persen werd onze dochter om 18.32u geboren. Hoe onwerkelijk!