De autorit erheen is wat oncomfortabel, maar met gezonde spanning en heel veel zin om de kleine meid te ontmoeten touren we naar Blaricum. Op het parkeerterrein staat Nicolette om 07.15u al op ons te wachten. Samen lopen we naar de verlosafdeling. Er wordt nog gevraagd of ik bijzonderheden of een bevalplan heb. Ik heb geen wensen. Voor mij geen serene muziek, zoutlampen of andere gekkigheid. Ik weet dat er veel kan en mag, maar ik wil gewoon dat dit zo snel mogelijk voorbij is. Ik weet dat ik dit kan, ik ga dit doen. Bij aankomst bleek ik pas 4-5 cm ontsluiting te hebben. Dit viel mij in verhouding met de energie die het al kost erg tegen. Maar Nicolette geeft aan dat ik de getallen los moet laten en moet vertrouwen op mijn lijf en dat ik het heel goed doe. Ik zet de knop weer om en kruip op mijn zij op bed en zucht elke wee rustig weg. Ik hoor elk gesprek, maar ik kan er niet meer aan deelnemen. Het is wel een heerlijke afleiding. Nicolette ziet aan mij dat de intensiteit van de weeën nog verder toeneemt en adviseert mij naast het bed te komen staan. Zo kan het hoofdje nog beter op de ontsluitingsrand drukken en gaat de ontsluiting sneller. Dat laat ik mij geen 2x zeggen! Sneller = beter! Met wat hulp sta ik zo naast het bed en vang ik de weeën op. Bij elke wee voel ik de druk toenemen. Op sommige momenten denk ik gewoon dat ik door mijn benen zak. Maar ik probeer ook echt de kleine meid naar beneden te helpen door met de wee mee te gaan. Het heeft geen enkele zin mij hier tegen te verzetten. Ik weet waar ik het voor doe! Als ik na zo’n 45 minuten echt niet meer op mijn benen kan staan word ik op bed geholpen. Al snel merk ik dat de weeën veranderen. Er komt druk bij. Dat geeft mij vertrouwen in dat ik er bijna ben. Ik merk dat de weeën omslaan in persweeën. Ik merk dat ik, ondanks de pijn, blij ben… ik ben er bijna… de finish is in zicht! Nicolette geeft aan dat het advies is om op handen en knieën te bevallen. Tijdens de consulten op de praktijk was dit wel eens besproken, maar toen dacht ik; ze zijn gek geworden. Hoe gênant zou dat zijn!! Ik ga daar toch niet een beetje op handen en knieën zitten? Dus ik zei als jullie echt denken dat het beter is, vraag het me dan maar in het moment. Maar nu zijn we in het moment en oppert Nicolette het weer. Ik vertrouw echt volledig op haar begeleiding en draai om op handen en knieën. Dit is overigens niet zo erg als ik vooraf dacht. Je hangt als het ware met je ellebogen op het hoofdeinde dat omhoog staat en je knieën zitten op het matras. Ik vond het eigenlijk best ok. Door een totaal ruptuur bij mijn 1e kindje blijkt dat het gezien de intensiteit van mijn persweeën beter is om niet mee te persen. De persweeën zijn ook nu zo ontzettend krachtig dat mijn lijf dit echt zelf kan. Ik moet dus elke perswee wegzuchten. Dat was even schakelen, maar Nicolette coacht mij hierdoor heen. Ik voel mijn kleine meid gewoon met elke wee zakken en ik voel het hoofdje komen. Ik weet dat als het hoofdje staat, ik er dan ben… het lijfje flubbert er daarna wel achteraan… dus ik verzet me niet tegen die pijn en kijk uit naar onze 1e ontmoeting… Maar dan staat het hoofd, is die pijn weg… en dan verandert de sfeer in de kamer. Vanuit een coachende stem voel ik opeens spanning in de kamer. Nicolette verheft haar stem en zegt dat ik nu moet luisteren en met alle kracht die ik in mij heb moet persen. Ik mag niet wachten op de volgende wee, maar ik moet nú duwen. Even voel ik bij mezelf paniek… angst… het gaat nu toch niet gebeuren dat er iets mis gaat? Ik realiseer mij dat paniek nu niet helpt… in een split second zucht ik het weg en duw ik met alle kracht die ik heb. Nicolette roept nog duidelijker dat ik moet duwen. Maar wat ik ook doe, hoe hard ik ook pers… ik kan niet geven wat ze vragen. Ik kan dat niet zonder wee. Nicolette zegt dat ze me gaat helpen… ik denk alleen maar aan die kleine meid in mijn buik. We zijn er bijna… de finish is in zicht…alsjeblieft… maar voor de angst echt de ruimte krijgt vraagt Nicolette mij nog eens kracht te zetten en dan voel ik het; een klein lijfje flubbert uit mij. Enige twijfel na alle consternatie van zojuist; Ben ik klaar? Echt waar? Is ze er? En dan voel ik de rust weer in de kamer, krijg ik haar in mijn armen…Op mijn knieën op het bed omarm ik mijn kleine meid. Ze is er! 10:32u… klaar! We did it!